Oh Cecilia

Met wat lelijke platenhoezen begon mijn vinyl verslaving maar de LP van Norah Jones (aanrader!) was voor mij aanleiding om iets te schrijven over de verschillende covers waar ik de laatste tijd tegen aan kijk. De foto op het album van Norah (ik mag Norah zeggen) vind ik namelijk prachtig, helaas geldt dat niet voor alle platen in de collectie. Met dank aan Ria en Peter voor hun platen.

DSC_1504Simon and Garfunkel, ik had er nog nooit van gehoord maar het schijnt dat deze mannen behoorlijk beroemd zijn. Vreemd, als je deze platenhoes ziet want waarom zou je in hemelsnaam deze foto gebruiken als voorkant voor je album?

‘Ok heren, als jullie nu een beetje casual over straat lopen dan wacht ik gewoon totdat jullie precies achter elkaar lopen zodat het net lijkt alsof Art een snor heeft, goed idee? Top! En Paul, als jij dan een beetje naar links kijkt alsof je een bekende aan de overkant van de straat ziet lopen die je liever niet wilt spreken, lukt dat? En Art, kijk jij vooral precies de lens in, ja naar het vogeltje, precies zo! Oh Paul, gebruik jij de sjaal van Art maar, dat ziet er misschien een beetje gek uit maar maar is wel een mooie verwijzing naar…euh…iets…’

En of het de foto was of de liedjes op het album, deze plaat ging wereldwijd meer dan 25 miljoen keer over de toonbank en won in 1971 de grammy voor beste album van het jaar.

Volgens de geleerden is dit album de inspiratiebron geweest voor het album met Cellosonates (1-5) van Ludwig van Beethoven met de heren Harrell (cello) en Ashkenazy (vleugel) als uitvoerders.

DSC_1502

Het is 1987. Madonna gaat voor de eerste keer de hele wereld over op tournee, de permanenten en schoudervullingen zijn groter dan ooit maar in een studio in Londen trekken Lynn en Vladimir een, voor hun zo vertrouwde, coltrui aan, want ze moeten op de foto. Een zwarte coltrui deze keer, want de platenmaatschappij wil graag iets anders proberen, vorig jaar hadden ze allebei een witte coltrui aan en ‘het publiek wil wel weer eens iets anders!’

Terwijl ze binnenstappen merkt Ashkenazy op dat er helemaal geen vleugel in de studio staat, ‘Maak je geen zorgen Vlad’ zegt Harrel, ‘ik heb horen fluisteren dat we dezelfde fotograaf krijgen als Simon en Garfunkel!’ Waarop Vladimir, de serieuze van de twee, een zeer zuinig ‘Oh…’ geeft in reactie op het enthousiasme van Lynn.

Het zou uiteindelijk een moeizame, lange fotoshoot worden. De fotograaf wil graag een variant op zijn ‘meesterwerk’ maar het lukt Vladimir maar niet om de juiste blik te pakken te krijgen. Na een uur of drie moet hij er echt even uit…zijn vingers losspelen. Ze nemen pauze en terwijl hij op zoek gaat naar een vleugel, of op z’n minst een staande piano, maakt Lynn van de situatie gebruik om in de platenwinkel een exemplaar van Bridge Over Troubled Water te kopen.

Na de pauze luisteren ze zelfs het album terwijl ze thee drinken. ‘Dit is toch prachtig Vladimir? Ik denk dat ik mijn dochter ook Cecilia ga noemen!’  Lynn doet zijn best om Vladimir uit de put te krijgen maar het lukt hem niet. Uiteindelijk besluit de fotograaf de figuranten (dezelfde als op de achtergrond van Bridge Over Troubled Water, zo gaat het verhaal) weg te sturen en de foto te nemen in de opslagruimte van de fotostudio, die is zwart, net als de coltruien. Waarbij Harrell het steeds presteert om net niet precies achter het hoofd van Ashkenazy te blijven stilstaan.

Hoewel Vladimir zijn best doet de teleurstelling van de verloren dag te verbergen lukt het hem niet echt, hij is er klaar mee. Jaren later verklaart hij dat ie bij thuiskomst heeft zitten huilen: ‘Ik dacht, als het deze kant op gaat met de kunst en de muziekindustrie, dan hoeft het voor mij niet meer.’  Ashkenazy was namelijk ook maar matig tevreden over de foto voor het vorige album. ‘Het zou volgens de fotograaf dezelfde impact hebben als ‘the white album’ van de Beatles, vanwege de witte coltruien…nou als ik er naar kijk zie ik alleen maar grappenmaker Harrell die mij als een schoolmeester wel eens even zal uitleggen hoe ik het moet doen…ik heb er genoeg van! Ik stop ermee!’

White Turtleneck Album

Gelukkig voor de muziekliefhebber is het album met sonates van Beethoven al opgenomen voor die gewraakte fotoshoot want de vriendschappelijke relatie tussen Lynn en Vladimir is na die dag nooit meer hetzelfde.

Ashkenazy gaat verder maar werkt nooit meer met Harrell samen. En hoewel Harrell na de fotoshoot fervent verzamelaar is geworden van alles van Simon en Garfunkel krijgt hij nooit een dochter en besluit hij uiteindelijk zijn cello Cecilia te noemen.

 

 

 

 

PS. bovenstaande dient vooral niet als historisch correct gezien te worden 🙂

Een gedachte over “Oh Cecilia

Geef een reactie